«لغت نامه دهخدا»
[کِ مِ نَ] (اِخ) محمد بن عبدالله بن محمد بن حمدویه [ حَمْ / حُمْ مَ ] ابن نعیم ضبی طهمانی، معروف به حاکم نیشابوری و ملقب به ابن بیع. صاحب روضات وفات او را به نقل از خلیلی در ارشاد به سال 403 ه . ق. گفته است و چلبی در کشف الظنون کتب ذیل را بدو نسبت داده است: کتاب الاربعین. تاریخ نیشابور. امالی العشیات. اکلیل فی الحدیث. المدخل الی الاکلیل. تراجم الشیوخ. سیاق فی ذیل تاریخ نیشابور. و صاحب ذریعه تخریج الصحیحین را بر آن افزوده است. ابن خلکان گوید: تخریج علم الحدیث از متفردات اوست. ترجمه ای از تاریخ نیشابور به فارسی بدست آمده که ریچارد فرای مستشرق آمریکایی به تصحیح آن مشغول است. رجوع به زرکلی ص928 و ذریعه ج2 ص280 و 314 و ج4 ص4 و روضات چ1 ص716 و نیز رجوع به ابن بیع و محمد بن عبدالله در همین لغت نامه و معجم الادباء ج1 ص46، 122، 251، 282، 375، 411-413 و ج2 ص65، 66، 82، 83، 156، 227، 229، 271، 343 و ج4 ص141، 183 و ج5 ص62، 106، 249 و ج6 ص111، 140، 227، 269، 324، 376، 416 و ج7 ص240 و امتاع الاسماع ص41، 105، 299، 315، 364، 394 و 551 شود.