حامدی

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (اِخ) نصربن احمدبن محمد بن جعفربن محمد بن حامد حامدی نسفی، مکنی به ابوالحسن. وی از نسف به مرو شد و از مردان آن سامان، فقه آموخت، و از ابوالفضل محمد بن حسین حدادی در مرو، و از ابوعلی زاهربن احمد امام در سرخس حدیث شنید. جوانی فقیه و زاهدی ادیب و فاضل بود. در مرو بماه ربیع الاول سال 396 ه . ق. وفات یافت و نزدیک ابوعمر و کسائی دفن شد. (سمعانی ص152 الف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر