«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ با] (اِخ) ابراهیم. حافظ و امام محدث بزرگ مصر، مکنی به ابواسحاق بن سعیدبن عبدالله نعمانی بالموالاه. مولد او بسال 391 ه . ق. و از عبدالغنی بن سعید و ابن نظیف روایت دارد. و ابوبکربن عبدالباقی از او روایت کند. و ابن ناصر حافظ از او اجازهء روایت داشت. و بسال 482 درگذشته است. رجوع به حسن المحاضره ج1 ص162 و ابراهیم بن سعید در همین لغت نامه شود.