«لغت نامه دهخدا»
[حَبْ وَ / حِبْ وَ / حُبْ وَ] (ع مص، اِمص) دهش. بخشش. بخشیدن. عطاء. دادن. || نوعی از نشستن و آن جامه را در خود پیچیده یا پشت و ساقین را به فوطه بسته نشستن است. || اسم است از احتباء. || (اِ) آنچه بدان احتبا کنند. (منتهی الارب).