حبی

«لغت نامه دهخدا»

[حُبْ با] (اِخ) بنت مالک بن عمرو العدوانیه. از زنان صاحب جمال عرب بوده و امثال بسیار از او نقل کنند. از جمله آورده اند که: وقتی مالک بن غسان از جمال او مطلع شد از وی خواستگاری کرد و تعیین کابین را به پدر او واگذاشت. پس چون خواستند حبی را به خانهء شوهر برند مادر او به زنان گفت: ما را هنگام آرمش بوی بدی هست، او را با عطریات بپوشانید، ولی شتاب شوهر از انجام این کار مانع شد و حبی را بی عطر به اطاق شوهر بردند. بامدادان که از داماد پرسیدند چگونه شب را گذرانیدی؟ پاسخ داد شب بدین خوشی ندیده بودم جز اندکی بوی بد که مرا ناراحت کرد. حبی که از پشت پرده میشنید، گفت: لن تعدم الحسناء ذاماً. و این مثل گردید. (اعلام النساء ج1 ص199 از مجمع الامثال میدانی) (الفاخر للمفضل الکوفی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر