حت

«لغت نامه دهخدا»

[حَت ت] (ع مص) ربودن چیزی را. || دور کردن چیزی را. || زدن چنانکه با تازیانه. (منتهی الارب). || صد تازیانه زدن کسی را. (آنندراج). || تراشیدن چیزی خشک بر جامه. حک. تراشیدن منی خشک از جامه و برگ از درخت. || پوست باز کردن. (منتهی الارب). پوست کندن. || گردو شکستن. بادام شکستن. (دزی ج1 ص246). || بشتافتن. (منتهی الارب). شتافتن. (تاج المصادر بیهقی). || ریختن برگ از درخت. (آنندراج). انحتات. تحتت الورق. (منتهی الارب). || شتابانیدن. (آنندراج). تحتیت.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر