حتو

«لغت نامه دهخدا»

[حَتْوْ] (ع مص) سخت دویدن. (منتهی الارب). نیک دویدن. (تاج المصادر بیهقی). || ریشهء چادر را اندرون کرده دوختن. (منتهی الارب). فانور دیدن ریشهء گلیم. (تاج المصادر بیهقی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر