«لغت نامه دهخدا»
[حَثْوْ] (ع مص) خاک پاشیدن بر. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب). و در حدیث آمده است: «احثوا علی وجوه المداحین التراب». || ریخته و پاشیده شدن خاک. حثی. تحثاء. || عطای اندک دادن. اندک چیزی دادن. اندک دادن عطا. (از منتهی الارب). و رجوع به ذیل دزی ج1 ص248 شود.