«لغت نامه دهخدا»
[حُ نَ] (ع اِ) کژی. (منتهی الارب). اعوجاج. کجی: حجنه المغزل؛ آهنی کج که بر سر دوک باشد و نخی که میریسند، بدان آویخته شده و دراز میگردد. (منتهی الارب). آهن کژ در سر جلک. ج، حجن. (مهذب الاسماء). آهن سر دوک. || حجنه الثمام؛ برگ گیاه یز. (منتهی الارب). بار درخت یز. (مهذب الاسماء). و آن گیاهی است پرخار. (آنندراج). حُجَنَه.