«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص، اِ) حجت گوی. || جِ حاج. (منتهی الارب). حج کنندگان. حج گزاران : سالی نزاعی در پیادگان حجیج افتاده بود. (گلستان). - متوکلاً علی زاد الحجیج؛ بی زاد و توشه در سفر حج. || مردی که غور زخم وی بمیل آزموده شده باشد. (آنندراج).