حجیر

«لغت نامه دهخدا»

[حُ جَ] (اِخ) ابن ابی أهاب بن عَزیز تمیمی حلیف بنی نوفل بن عبد مناف. ابن ابی حاتم و ابن حبان گویند: صحابی است. فاکهی در کتاب «مکه» از طریق عبدالله بن حثیم از پدرش از حجیربن ابی اهاب روایتی دارد که از نظر تاریخ تشریع صلاه دارای اهمیت است، حجیر گفت: زیدبن عمر بن نفیل را نزدیک صنمی که «بوابه» نام داشت دیدم رو بروی آفتاب ایستاده، و چون زوال گرفت روی بکعبه کرد و یک رکعت و دو سجده گزارد و گفت: این قبلهء ابراهیم است تا زنده هستم آن را رها نخواهم کرد. ابوعمرو گوید: کنیز او ماریه از وی روایت دارد. و او برادر ام یحیی است که عقبه بن حارث نوفل او را بزنی گرفت. رجوع به الاصابه ج1 ص330 قسم اول و نیز امتاع الاسماع ج1 صص175-176 شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر