«لغت نامه دهخدا»
[حُدْ دا] (ع ص، اِ) جماعتی که سخن کنند. جمع است برخلاف قیاس حملاً علی نظیره سامر و سمار: فوجدت (فاطمه) عنده (النبی) حداثاً؛ ای جماعه یتحدثون. (منتهی الارب).