«لغت نامه دهخدا»
[حُ ذُنْ نَ] (ع اِ) اُذُن. (معجم البلدان). گوش. (مهذب الاسماء). || (ص) کوتاه. || مرد خردگوش. کوتاه گوش. || شتری که در خردسالی به سواری درآمده تا اینکه شکمش کلان گردیده و کوهانش رفته باشد.