حذنه

«لغت نامه دهخدا»

[حُ ذُنْ نَ] (اِخ) زمینی است بنی عامربن صعصعه را. نصر گوید: حذنه موضعی است قرب یمامه بدانسوی وادی حائل. محرزبن مکعبر ضبی گوید :
فدی لقومی ما جمعت من نشب
اذ لفت الحرب أقواماً باقوام
اذ خبرت مذحج عنا و قد کذبت
أن لن یروع عن احسابنا حامی
دارت رحانا قلی ثم صبحهم
ضرب تصیح منه حِله الهام
ظلت ضباع مجیرات یلذن بهم
و ألحموهن منهم أی الحام
حتی حذنه لم تترک بها ضبعاً
الا لها جزر من شلو مقدام
ظلت تدوس بنی کعب بکلکلها
و هم یوم بنی نهد باظلام.(از معجم البلدان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر