«لغت نامه دهخدا»
[حُ ذُنْ نَ] (اِخ) زمینی است بنی عامربن صعصعه را. نصر گوید: حذنه موضعی است قرب یمامه بدانسوی وادی حائل. محرزبن مکعبر ضبی گوید : فدی لقومی ما جمعت من نشب اذ لفت الحرب أقواماً باقوام اذ خبرت مذحج عنا و قد کذبت أن لن یروع عن احسابنا حامی دارت رحانا قلی ثم صبحهم ضرب تصیح منه حِله الهام ظلت ضباع مجیرات یلذن بهم و ألحموهن منهم أی الحام حتی حذنه لم تترک بها ضبعاً الا لها جزر من شلو مقدام ظلت تدوس بنی کعب بکلکلها و هم یوم بنی نهد باظلام.(از معجم البلدان).