«لغت نامه دهخدا»
[حَذْوْ] (ع مص) حِذاء. برابر کسی نشستن. (تاج المصادر بیهقی). برابر چیزی بودن. برابر چیزی نشستن. مقابل شدن. در برابر نشستن. (منتهی الارب). || در برابر چیزی افتادن. (تاج المصادر بیهقی). برابر کسی یا چیزی افتادن. (زوزنی). || کار کردن مثل دیگری. فعل مانند فعل او بجای آوردن. || برابر کردن دو چیز با هم. || اندازه کردن کفش و بریدن. (منتهی الارب). نعلین برابر کردن با پا و جز آن. (تاج المصادر بیهقی). نعلین و جز آن با پای برابر کردن. (زوزنی). || کفش در پای کسی کردن. (منتهی الارب). || حذوالنعل بالنعل؛ برابر کردن کفش را با کفش و همچنین است حذوالقذه بالقذه. (منتهی الارب) : آنرا به یک دو روز به خوارزم ملحق کردند و در کوشش و کشش با آن، حذوالنعل بالنعل. (جهانگشای جوینی). و ابقاء بقایا هم بر این منوال است و بر این مثال حذوالنعل بالنعل. (جهانگشای جوینی). || بریدن و گزیدن و لذع، چنانکه تیزی سرکه و شراب زبان را. (منتهی الارب) : و هو [ ای دوقس ] حِرّیف، یحذو اللسان(1). || بریدن کارد دست را و جز آن. || عطا دادن. || پاشیدن، چنانکه خاک را بروی کسی. (از منتهی الارب). (1) - Piquer la langue.