«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) آب سخت شور. || آتش گیره. || سوخته. || رکوی سوخته و بتشدید راء نیز بکار رفته است. (شرفنامهء منیری). || سوختهء چقماق. سوختهء چخماق. || اسب بسیار دونده. || کسی که فساد کند در هر چیز. || آنچه به آن نخل را گشن دهند. (منتهی الارب). || خف. پود. پد. بود. بُد. بیضه. پوک.