«لغت نامه دهخدا»
[حِ زِ جَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حرزی منسوب به حضرت جواد امام محمد تقی (ع). - حرز جواد خود کردن؛ دائم با خود داشتن. - حرز جواد کسی بودن؛ پیوسته با او بودن. هیچگاه از وی جدا نشدن.