حرقده

«لغت نامه دهخدا»

[حَ قَ دَ] (ع اِ) گره خشکنای گلو. سیبک. عقدهء حنجور. گره گلو. || ناقهء اصیل و نجیب. ج، حَراقِد. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر