«لغت نامه دهخدا»
[حُ مَ] (نف مرکب)مقام شناس. آنکه به تربیت و منزلت هرکس رعایت حرمت آن کس کند : خدایگان خردپرور مروت ورز بلندهمت و زایرنواز و حرمت دان.فرخی. همواره پادشاه جهان بادا آن حق شناس حق ده حرمت دان.فرخی. زبان بدگو چونانکه رسم اوست مرا جدا فکند از آن حق شناس حرمت دان. فرخی.