«لغت نامه دهخدا»
[حَ جُ تَ] (مص مرکب)کسی را به حریفی خود وادار کردن. تشویق به هم خوابگی : حوری از کوفه به کوری زعرب دم همی داد و حریفی می جست گفتم ای کور دم حور مخور کو حریف تو ببوی زر تست.خاقانی.