«لغت نامه دهخدا»
[حَ زْ یْ] (ع مص) فالگوئی کردن. (منتهی الارب). خبر از غیب دادن. (منتهی الارب). || حزی بطیر؛ فال گرفتن به مرغان. بانگ به مرغان زدن به تفائل. || حزی السراب الشخص؛ برداشتن سراب شخص را. (منتهی الارب). || حزی نخل؛ دید زدن بار خرما بر درخت. تخمین بار خرما بازناکرده، اندازه کردن بار خرما بر درخت. (منتهی الارب). حزر.