«لغت نامه دهخدا»
[حَ سَ نِ بُ جِ] (اِخ)ابن احمد. از کتاب دیوان صاحب عباد بود و سپس به خراسان رفت و صدر کتاب ابونصر احمدبن علی میکالی شد. نگاشته های او در بیش از چهار هزار برگ و در 25 باب بوده است. ثعالبی شعری در حق امردی از وی آورده است. رجوع به یتیمه الدهر ج4 ص279 شود.