«لغت نامه دهخدا»
[حُ نِ گَ دُ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) گندمین. رنگ گندمین. حسن سرخ که به سیاهی زند : گو بکش شمشیر بر من حسن گندمگون یار هرچه آید بر سر فرزند آدم بگذرد. واقف (از آنندراج).