«لغت نامه دهخدا»
[حَ فِ] (ع اِ) ششقافل. شقاقل. و آن گزر بری و زردک بیابانی است. گویند اگر زن آبستن بخود برگیرد بچه افکند و هشفیفل با هاء هوز نیز آمده است. و در فرهنگ دزی ج1 ص291 حشقیقل آمده است.