«لغت نامه دهخدا»
[حِطْءْ] (ع مص) حط ء به ارض کسی را؛ بر زمین افکندن او را. || بر پشت کسی زدن به کف دست. || آرامیدن با زن. (منتهی الارب). || حط ء سلح؛ ریخ افکندن. (از منتهی الارب). || حط ء قِدر بزبد؛ کفک برآوردن دیگ. || دفع از رأی. || زدن و انداختن. (منتهی الارب). || پلیدی افکندن. (از منتهی الارب). و رجوع به حَط ء شود.