حطمه

«لغت نامه دهخدا»

[حُ طَ مَ] (ع ص، اِ) دوزخ. (غیاث) (مهذب الاسماء) (دهار). دوزخ یا دروازهء آن. (منتهی الارب). جهنم. دوزخ یا درِ آن. || آتش قوی. (غیاث) (منتخب). آتش سخت سوزان. ج، حُطَم. || شبان که ستور را بعنف راند و بر آنها رحم نکندو در حدیث است: شرالرعاء الحطمه. || گله ای از شتران و گوسفندان. گله ای بزرگ از شتر و غنم. || مرد بسیارخوار. (منتهی الارب). مردم بسیارخوار. (مهذب الاسماء). مرد پرخوار. مرد شکم خوار. شکم خواره. شکم پرست. شکم بنده. ج، حُطَم.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر