حظا

«لغت نامه دهخدا»

[حُ / حِ] (ع اِ) جِ حظوه. تیرهای خرد بقدر ذراع که کودکان با آن بازی کنند. (آنندراج). رجوع به حظوه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر