«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) جِ حظیه. به معنی بهره مند و دولتی. || کنیز که از زن پنهان دارند. (منتهی الارب) (آنندراج) : دیگر از خویشان او خاتونی درآمد در خواتین و حظایا با رعونت جوانی چون و وفور مواد شادمانی درخرامیدند. (جهانگشای جوینی).