حظبه

«لغت نامه دهخدا»

[حُ ظُبْ بَ] (ع ص، اِ) تأنیث حُظُبّ. || مرد درشت و سطبر و بخیل و تنگخوی و گول. (منتهی الارب). رجوع به حظب شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر