«لغت نامه دهخدا»
[حَ / حُ وَ] (ع اِ) بهرهء روزی. || تیر خرد بقدر ذراع که کودکان بدان بازی کنند. (منتهی الارب) (آنندراج). تیر ناوکی. (مهذب الاسماء). || هر شاخ رسته در بن درخت که هنوز سخت نشده باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). ج، حِظاء، حَظَوات. (از منتهی الارب) (آنندراج). || (مص) بهره مند و دولتی شدن. (منتهی الارب).