حفره

«لغت نامه دهخدا»

[حِ رَ] (ع اِ)(1) یکی از گیاهان بهاری است. ج، حِفری. (منتهی الارب). || چوبی که بر سرش مانند انگشتان باشد و بدان گندم از کاه پاک کنند. (آنندراج).
(1) - در اقرب الموارد حِفراه به این هر دو معنی آمده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر