«لغت نامه دهخدا»
[حَقْ قِ نَ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حقی اخلاقی که منعم را بر منعم علیه است. حقی اخلاقی که پیدا آید میان دو تن از خوردن طعام با یکدیگر : ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک حق نگهدار که من میروم الله معک.حافظ.