حکر

«لغت نامه دهخدا»

[حُ کَ] (ع اِ) غله که نگاهدارند تا بگرانی فروشند. (منتهی الارب). محتکر. حکر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر