حلان

«لغت نامه دهخدا»

[حُلْ لا] (ع اِ) آنچه سوگند را بگشاید: یقال اعطه حلان یمینه اَی ما یحللها. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بزغاله و بره یا خاص است ببچه ای که شکم مادرش کفانیده بیرون آرند. (منتهی الارب). بچهء بز و گوسفند. (آنندراج). بچهء گوسپند. ج، حلالین. (مهذب الاسماء). || سوسمار. || (ص) ناچیز و رایگان. || باطل. یقال: دمه حلان. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر