حلبطه

«لغت نامه دهخدا»

[حُ لَ بِ طَ] (ع اِ) صد شتر و زاید از آن هر قدر که باشند.
- ضأن حلبطه؛ صد میش و دو صد میش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). از شتر صد عدد و از میش صد یا دویست عدد. (از متن اللغه).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر