«لغت نامه دهخدا»
[حُ لَ بِ طَ] (ع اِ) صد شتر و زاید از آن هر قدر که باشند. - ضأن حلبطه؛ صد میش و دو صد میش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). از شتر صد عدد و از میش صد یا دویست عدد. (از متن اللغه).