حلز

«لغت نامه دهخدا»

[حِلْ لِ] (ع ص) مرد بدخوی. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج). || بخیل. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (مهذب الاسماء). مذکر و مؤنث در این یکسان بود. (مهذب الاسماء). || کوتاه. قصیر. || (اِ) بوم. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). گیاهی است و گویند نوعی از حبوبات است که در شام کشت میشود. (اقرب الموارد). مؤنث آن حلزه؛ در همهء معانی. (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر