«لغت نامه دهخدا»
[حُلْ لَ / لِ] (نف مرکب) بافندهء حله : تا صبا شد حله باف و ابر شد گوهرفشان هیچ لعبت در چمن خالی ز طوق و یاره نیست. کمال الدین اسماعیل.