حمره

«لغت نامه دهخدا»

[حُ رَ] (ع اِ) سرخی. (منتهی الارب). و آن رنگ معروفی است. (از اقرب الموارد).
- ذوحمره؛ شیرین: گویند رطب ذوحمره. (از اقرب الموارد).
|| صبغی است که برای قرمز کردن رنگها بکار میرود. (از اقرب الموارد). || درختی است که خران دوست دارند. || آماسی است از جنس طاعون و بفارسی سرخ باده گویند و آن ورم حار صفراوی محض است. (اقرب الموارد) (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر