«لغت نامه دهخدا»
[حِ / حُ] (ع اِ) گرداگرد چشم از اندرون که بسرمه سیاه گردد. ج، حمالیق. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || سپیدی بیغولهء چشم که پنهان است درون پلکها. || سرخی درون پلک که وقت سرمه کشیدن برآید. || جای سرمه از اندرون که ملاصق چشم است. (منتهی الارب). ج، حمالیق، حمالق: الاَبنوس جیدللدمعه و التنفط حول الحمالق. (ابن البیطار).