حنیکه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ کَ] (ع ص) تأنیث حنیک. (منتهی الارب). رجوع به حنیک شود. || ستور مادهء نیک خوار. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). نیک خورنده از دواب. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر