حوایر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ یِ] (ع ص، اِ) جِ حایره،گوسپند و زن که هرگز جوان نشوند. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). رجوع به حائره شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر