حوب

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) مادر. || پدر. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || خواهر. (منتهی الارب). اخت. (اقرب الموارد). || دختر. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || گناه. (منتهی الارب). اثم. (از اقرب الموارد). || اندوه و وحشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و به این دو معنی اخیر بضم حا نیز آمده است. (منتهی الارب). رجوع به حوب شود. || گونه. نوع. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || فن. (اقرب الموارد). || کوشش. (منتهی الارب). جهد. (اقرب الموارد). || رنج. (منتهی الارب). || حاجت. (اقرب الموارد). || درویشی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مسکنت. (از اقرب الموارد). || درد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || شتر نر. (منتهی الارب). || (اِ صوت) کلمه ای است که بدان شتر نر را زجر کنند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و بدین معنی آخر این کلمه مبنی بر هر سه حرکت آید. (منتهی الارب). || (مص) حُوب. حَوبه. حیابه. گناه کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر