حوایه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ یَ] (ع مص) حی. گرد کردن چیزی و فراگرفتن از هر سوی. (منتهی الارب). رجوع به حی شود. || مالک شدن و احراز کردن. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر