حوص

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) معص. (منتهی الارب). مغص. (اقرب الموارد): گویند انی اجدفی بطنی حوصاً و بوصاً و هر دو بیک معناست. (اقرب الموارد). || (مص) حیاصه. دوختن. (منتهی الارب). خیاطت متباعده. (اقرب الموارد). || فراهم آوردن میان دو چیز. (منتهی الارب) (آنندراج). رجوع به حیاصه شود. || برگشت کردن: حاص حوله؛ برگشت گرد وی. (منتهی الارب). || فراهم شده و دوخته شده. || لاطعنن فی حوصک؛ هرآینه فریب دهم ترا یا کوشش کنم در هلاک تو. (منتهی الارب). یعنی آنچه دوختی پاره کنم و آنچه اصلاح کردی فاسد گردانم و گویند، بمعنی فریب دهم ترا و کوشش کنم در هلاکت تو و در مثل گویند: طعنت فی حوص امر لست منه فی شی ء. (اقرب الموارد). و گاه بضم حاء آید، یعنی ممارست کردم در کاری که نیکو کردن نتوانم آنرا و تکلیف کردم در لایعنی و کذلک طعنت فی حوصَیْ امر. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). ماطعنت فی حوصه؛ ای مااصبت فی قصدک. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر