«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) رشته ای که از دو رنگ سیاه و سفید تافته در آن مهرها و هلال سیم کشیده زنان بر میان بندند، برای دفع چشم زخم. (منتهی الارب). رشتهء تافتهء سرخ و سیاه که بدان بریم گویند و در آن مهره هاست و زنان آنرا برای دفع چشم زخم بر میان بندند. (از اقرب الموارد). || هلال از نقره. (اقرب الموارد). || (ع مص) حیطه. حیاطه. نگاه داشتن و پاس داشتن و تعهد چیزی را کردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و از همین معناست قول عرب حُط حُط یعنی متعهد و ملزم باش بصلهء رحم. (از اقرب الموارد). صلهء رحم کن. (منتهی الارب). || گرد آوردن: حاط الحمار عانته؛ گرد آورد خر زهار خود را. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || نازل شدن: حاط به؛ حاق و نزل. (اقرب الموارد).