«لغت نامه دهخدا»
[نَ] (ع اِ) وقت معین دوشیدن ناقه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). متی حینه ناقتک؛ اَی وقت حلبها. || مقدار شیر ناقه: و کم حینه ناقتک؛ ای کم حلابها یعنی چند شیر میدهد. || یک بار خوردن. (منتهی الارب). یک بار طعام خوردن در شبانه روز. (بحر الجواهر): هویأکل الحینه (و یفتح)؛ او میخورد یک بار در روز و شب. (منتهی الارب). یک بار در روز و وشب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || حین: ما القاء الاالحینه بعد الحینه؛ اَی الحین بعدالحین. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). رجوع به حین شود.