«لغت نامه دهخدا»
[نی یَ / یِ یِ مُ لَ قَ / قِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) قضیهء موجههء بسیطه که در آن حکم شود بتحقق نسبت در موقعی که ذات موضوع متصف است بوصف عنوانی. رجوع به حینیهء ممکنه و کشاف اصطلاحات الفنون شود.