«لغت نامه دهخدا»
[حَ هَ / حَیْ یَ هَ / حَیْ یِ هَ] (ع اِ)درختی است کوتاه از درختان باریک شورمزه و برگ ندارد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). یکی آن حیهله است. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).