«لغت نامه دهخدا»
[رُ خَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) قصد از ایندو لفظ نوع مخصوصی از نباتات نیست بلکه مقصود از هر گیاهی که دارای خار و خس باشد و مردم را اذیت کند و از کار باز دارد واضح است که در طرف مشرق نباتات خاردار در زمین بسیارند (قاموس کتاب مقدس) خار و خردهء کاه خار و خاشاک : خار و خس بفکن از این شهره درخت ایرا کز خس و خار نیابی مزه جز خارش ناصرخسرو نیک بنگر بروزنامهء خویش در مپیمای خار و خس بجراب ناصرخسرو دام درافکند مشعبدوار پس بپوشد بخار و خس دامشخاقانی سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب بار همه خار و خس کشیدیم چو آب آخر به وطن نیارمیدیم چو آب رفتیم و ز پس باز ندیدیم چو آبخاقانی ور جهانی پرشود از خار و خس آتشی محوش کند در یک نفس( 1)مولوی گهی خار و خس در ره انداختی گهی ماکیان در چه انداختی سعدی (بوستان) در زمین آنکه خار و خس بگذاشت تخم در وی کجا تواند کاشتاوحدی ( 1) - ن ل: گر جهانی پر شود از خار و خس عالمی گر پر شود از خار و خس.