«لغت نامه دهخدا»
[خاصْ صَ / صِ] (از ع، ق) ویژه سامه خصوصاً (ناظم الاطباء) مخصوصاً یقیناً البته مقابل عامه : فتنه شدم بر آن صنم کش بر خاصه بدان دو نرگس دلکش بردقیقی خوشا عاشقی خاصه وقت جوانی خوشا با پریچهرگان زندگانیفرخی از بهر طمع خود را ( کارها پیوستند که دل پادشاهان خاصه که جوان باشند و کامران آن را خواهان گردد (تاریخ بیهقی چ ادیب پیشاوری ص 257 خواجه گفت زندگانی خداوند دراز باد شرط آن است که به وقت گل ساتگینی خورند که مهمانی است چهل روزه خاصه چنین گل که از این رنگین تر و خوشبوی تر نتواند بود (تاریخ بیهقی) آن ملاعین گرم درآمدند خاصه در مقابلهء امیر (تاریخ بیهقی) آنچه بکار آمده تر و نادره تر بود خاصه برداشتند (تاریخ بیهقی) امیر گفت الحمدلله بوبکر دبیر بسلامت رفت بسوی گرمسیر دلم از جهت وی فارغ شد که به دست این بی حرمتان نیفتاد خاصه بوسهل زوزنی (تاریخ بیهقی) این سلطان ما امروز نادرهء روزگار است خاصه در نشستن (تاریخ بیهقی چ ادیب پیشاوری ص 397 ) شراب خرمائی تن را فربه کند و خون بسیار زاید، خاصه که نو باشد (نوروزنامه) خاصه در عهد امیر ابوسعد که بدسیرتی و ظلم او پوشیده نبود (فارسنامهء ابن بلخی ص 146 ) و همهء میوه ها آنجا [ کوار ] بغایت نیکوست خاصه انار (فارسنامهء ابن بلخی ص 134 ) که هیچ آفریده را چندین حزم و خرد نتواند بود خاصه در غربت (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) خاصه در این روزگار تیره دو چیز است بر اطلاق روی بتراجع نهاده است (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) اما غرض آن بود که شناخته شود که حکمت همیشه عزیز بوده است خاصه بنزدیک ملوک و اعیان (کلیله و دمنهء بهرامشاهی) خاصه همسایگان نسطوری که مرا عیسی دوم خوانندخاقانی خاصه که بشعر بی نظیر است در جملهء آفتابگردشخاقانی کار من مصلحت کجا گیرد خاصه کاین فتنه در میان افتادخاقانی ترا باد است در سر خاصه اکنون که گرد مشک بر سوسن فشاندیخاقانی خاصه در این بادیهء دیوسار دوزخ محرورکش تشنه خوارنظامی خاصه کلیدی که در گنج راست زیر زبان مرد سخن سنج راستنظامی هست ز یاری همه را ناگزیر خاصه ز یاری که بود دستگیرنظامی سرخ شود روی رعیت ز شاه خاصه رخ خاصگیان سپاهنظامی یاد یاران یار را میمون بود خاصه کان لیلی و این مجنون بودمولوی از ادب نبود به پیش شه مقال خاصه خود لاف دروغین و محالمولوی زر خرد را واله و شیدا کند خاصه مفلس را که خوش رسوا کندمولوی وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است سعدی (بدایع) می حلال است کسی را که بود خانه بهشت خاصه از دست حریفی که برضوان ماند سعدی (طیبات) خلق گویند برو دل بهوای دگری ده نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوائی سعدی (طیبات) حد زیبائی ندارد خاصه بر بالای تو سعدی (خواتیم) - بخاصه؛ بخصوص مخصوصاً : برآنکس که او گشت بیدادگر به مردم بخاصه به خردک پسرفردوسی بخاصه آنکه به اصل و هنر چو خواجه بود نگاه کن که نیابی شبیهش شود « خاصه » از اشباهفرخی رجوع به.